Mijn verhaal...

Mijn naam is Jan Hendrik Spithorst en ik ben kankerpatiënt

Zoals het vaak gaat

Ging het ook bij mij

Een aantal jaren geleden kreeg ik klachten in de vorm van pijn en ongemak en onderging ik op advies van mijn arts een uitgebreid onderzoek. Na weken van onzekerheid en verschillende diagnoses kwam de keiharde uitslag: prostaatkanker in een zeer agressieve vorm.

Vanaf dan gaat alles via een mentale achtbaan en kom je erachter dat je, ondanks de uitleg van artsen, toch de juiste informatie mist. Allerlei vragen komen in je op, zoals: Waar ben ik aan toe? Wat staat me te wachten? Wat zijn de gevolgen? Hoe ga ik hier mee om en hoe pak ik straks mijn leven weer op? Eigenlijk alleen maar vragen die beantwoord kunnen worden door iemand die dit indringende traject al heeft doorlopen...

Nooit meer het zelfde

Ga in gesprek met een 'lotgenoot'

Voor en na de ingrijpende operatie begreep ik dat mijn leven nooit meer hetzelfde zou zijn. Hoewel ik omringd werd met liefde en zorg van mijn gezin, familie en vrienden realiseerde ik mij dat niemand van hen echt begreep wat ik en andere kankerpatiënten doormaken. Ook tijdens de nazorg van artsen ontdekte ik dat ook zij niet precies weten wat er in een kankerpatiënt omgaat. Pas toen ik iemand sprak die een soortgelijke operatie had ondergaan, had ik een 'lotgenoot' gevonden die dezelfde gevoelens had als ik.

Tijdens mijn herstelperiode realiseerde ik mij dat er veel kankerpatiënten zijn die, zowel vóór als na een zware ingreep, behoefte hebben aan begeleiding. Zij willen praten met mensen met een soortgelijke ervaring. Dat bracht mij op het idee om mijzelf tot contactpersoon te promoveren voor iedere kankerpatiënt die erover wil praten.

Geef het leven weer kleur

Ik weet dat veel kankerpatiënten een muur om zich heen bouwen en het liefst zo min mogelijk met andere mensen willen omgaan. Vanuit mijn eigen ervaring weet ik dat dit niet goed is. Juist door erover te praten gaat het minder door je hoofd spoken, waardoor je ontvankelijker wordt voor de mogelijkheden.

Vroeger was het praten over kanker taboe. Voornamelijk omdat men toen dacht dat het ongeneeslijk was en dat je er uiteindelijk aan dood zult gaan. We leven nu in een tijd dat eigenlijk alles bespreekbaar is geworden, dus ook kanker. Door erover te praten met lotgenoten, kan er berusting ontstaan en begrijp je dat het niet hopeloos hoeft te zijn. En daardoor krijgt het leven weer kleur.

Heeft u ook behoefte aan een persoonlijk gesprek?

In uw eigen, vertrouwde omgeving...

Heeft u behoefte om met mij over uw diagnose te praten? Ik ben een lotgenoot en een realist die graag met u ervaringen wil uitwisselen. Bel mij dan of stuur mij een mailtje. Als u het zinvol vindt, kunt u daarin vast het één en ander vertellen, maar dat hoeft niet. Wij maken dan een afspraak en dan kom ik naar u toe. U zult ervaren dat het u zal sterken om erover te praten met iemand die volledig begrijpt wat er in u omgaat. 

Als stichting IGAV (In Gesprek de Angst Voorbij, doen wij meer dan alleen het hart onder de riem van kankerpatiënten steken.